aren61
Bebegmm
"Bebeğim...günlük. Emziriyorum. Memede uyuyor, yerine koyunca uyanıyor." diyenlere.. Doğana dek 7/24 sizinleydi. Üzerinden sadece günler geçti bu tek vuct durumunun. Şimdi annesinden ayrılıp dünyaya gurbete düştü. Her şey kocaman. O çok küçük. Sizin içinizdeyken duymaya alıştığı kalp sesini ister. Sizin kokunuz ve sesiniz dışında neyi tanıyor ki? Alın koynunuza bir sağ, bir sol, yine sağ, yine sol... Çevire çevire emzirin. Emzirmek sadece karın doyurmaya yaramaz. Ruhu da doyurur. Güven duygusunu doyuracak tek şey annesinin koynunda olması.
Hayal etsenize rahminizde o sıkışık yerde sarılıp sarmalandığı ılık sıvı yok şu an. Karanlık ortam yok. Tanımadığı sesler, parlak ışıklar var. Her isteyen kucağına alıyor. Sizi sizden kat kat büyük insanların kucakladığını düşünün.
İlk aylar böyle annesi. Bebeğiniz kendine güveni gelişene ve dünyayı tanımaya başlayana kadar annesinin koynunda kalmak ister. 9 ay boyu alışık olduğu kokudan bir anda ayrılmak istemez. Düşünüm, biz koca yetişkinler bile bir düğüne bile gitsek tanıdıklarla aynı masada oturmak isteriz. Daha hiç tanımadığı renkli, gürültülü dünyada sizin koynunuzda olma isteğinden daha doğal ne olabilir ki? Kimse sonsuza kadar annesine yapışık kalmaz. Çok değil bir yıl sonra peşinden koşan siz olacaksınız :)
Demem o ki emzirin gitsin :)