Ceylinadam5 Sana kendi durumumu anlatayım. Doğumuma 5 gün var. Dedem ameliyata girdi. Doktorlar kurtulma ihtimali çok düşük dediler. Pandemiden dolayı yanına da almadılar son kez göremedim bile. Ben doğum yaptım 18 gün oldu dikişlerim sızlıyor ayakta bile duramıyorum, dedim gidicem dedemi görücem. Hastanenin kapısına gittim dedemi zor bela cama çıkardılar ( o da beni görmeyi çok istiyormuş) camdan bana el salladı ilk torunuyum benim üzerime ayrı düşerdi. Elinde telefon konuşuyoruz bana “uzaktan bile çok güzelsin annelik sana çok yakışmış, bebeğine de çok güzel bakacaksın çok iyi anne olacaksın” dedi. Aradan 2 gün geçti dedem vefat etti. Annem yanıma gelemedi kendi acısından başını kaldıramadı. Arada bi geldi beni yıkadı saçlarımı taradı yemeklerimi yaptı ama hiç yanımda ağlamadı.
Yani şöyle düşün canım benim bebeğim olmuş dedemi kaybetmişiz. Annem ne bana babasının acısını hissettirdi ne de ben bebeğime dedemin acısını hissettirdim. Çok ağladım çok bunalıma girdim. Ama hep yavruma sarıldım onunla teselli oldum. Rabbim biz annelere gerçekten çok güç veriyor. Şu an ne kadar duygusal olursan ol içinde bir kaplanı tutacak kadar ANNE GÜÇLÜĞÜ var emin ol. Başkalarının bu bebeğe nasıl bakacak laflarını duyma. Sütün yetiyor mu laflarını duyma. Hiç kimsenin olumsuz seni üzecek laflarını duyma. Dünyaya bir can getirmişsin onun sadece senin sevgine şefkatine ihtiyacı var, başka hiçbir şeye değil. Dedemin lafını sen de hiç unutma; sen çok güzel bir annesin bebeğine de çok güzel bakacaksın, çok iyi bir anne olacaksın 🙏🏻🙏🏻🙏🏻