Smymn eşim lohusa dönemimde kendisi lohusa depresyonu yaşıyor gibiydi. İlk 10-15 gün özellikle berbat bir durumdaydı. Hissettiklerimi ve gördüklerimi size şöyle anlatiyim. Belki benzer durumlar bulabilirsiniz.
1- Yanımda annem kalıyordu. Zaten bir destekçi olduğu bilincinde olduğu İçin bakım konusunda ‘beceremem’ mantığına sığınıp kaçtı.
2- Uykusuzluğu beceremedi. İlk defa gece ona bıraktığımda ben yapamıyorum gözümü açamıyorum diyerek ağladı. Bir sorun olduğuna o zaman net bir şekilde karar verdim.
3- İlk günlerim bebeğimi sürekli emzirmeye çalışmakla geçti. Bir cinsel obje olarak gördüğü meme hayatında ilk defa değişik makinelerle sürekli pompalanıyor, meme ucum kopuyor diye yaygara kopuyor, mememi annemle aynı anda elliyordu. Bu ona garip gelmişti.
4- Bebeğe kendisinin bakım verebileceği hiçbir şey bulamadı. Emzirmek bana aitti, altını değiştireceğim zaman ben yapıyordum kendi de korkuyordu, ağladığı zaman korkuyordu. Kendisini etkisiz olarak gördü.
5- 40ım dolmaya yakın hep aynı soru vardı. Annen gidince biz ne yapıcaz ? Ya bakamazsak ? Sence bakabilir miyiz ? Annen biraz daha kalsa olmaz mı ? Vs soruları başladı.
Sonuç olarak hep kaçtı. Mükemmel bir insan olmasına rağmen benden de bebekten de kaçtı. 15. Gün artık kendimi tutamayarak ya kendine gelirsin ya da biz gidiyoruz dedim. Çok da destek olmak o anki durumumla mümkün değildi. Yavaş yavaş toparlamaya başladı ama tabiiki tam değildi. 40ım dolmuştu bir gün seni özledim diyerek ağladı. İlk ilişkimize de ağlayarak girdik. Ah dedim ne oluyor ?
Ben 40ım dolduktan sonra biraz kendisine gelmesi için annemle beraber gittim. Bunu bir açık tehdit olarak yapmadım. Gideyim de anneannem görsün o gelip göremez, bayrama gidecektik zaten ben önceden onunla gideyim daha rahat ederiz vs gibi bahanelerle gittim. Sonuç olarak döndüğümüzde kendini toparlamış, özlemiş, çocuğunu benimseyip özlediğini kendi de anlamış bir baba ve eş vardı.