Kizim 3 yasinda. O kadar sinirli bir çocuk ki. Dediği olmazsa ortalığı yikiyor. Dedeler nineler zaten cok simartti. Ne derse yapıyorlar. Cocuk bebek istiyorum dese hic fiyatina bile bakmadan kosa kosa aliyorlar. Malinin kiymeti de yok. Yeni alinan seyi koseye atiyor yenisini istiyor. Ben almiyorsam nenem dedem alir diyor. Telefon konuşmasında ben şunu bunu istiyorum diye söylüyor. Onlarda hemen alacak oluyor. Anne almayın baba getirmeyin ben önüne geçmeye çalışıyorum desemde alıyorlar. Ben istetiyorum sanarlar diye de utaniyorum. Ben artik bunun onune gecemiyorum. Kalem istiyordu. Bende kalemleri kayboldu zaten yenisini alayım birkaç tanede güzel boyama kitabı alayim dedim. Bugun bimden boya kalemi aldim. Mutfaga gittim yemek yaptim bi dondum ki hepsini tek tek kırmış. Beni dinlemiyor. Eltimin küçük oğlu geldi sabah. Cocuga karşı o kadar garip davranıyor ki. Cocuga karşı sürekli ağlıyor. Dediği olsun diye, şunu yap bunu et diye. Cocuk yapmazsa bağırarak ağlıyor. Kucucuk cocuga karsi mahcup oldum. Sen bununla oyna diye cocugu baska seylere yonlendirdim. Gerçekten çok yıprandım. Defalarca güzellikle anlattım. Hamur verdim, kalem verdim. Niye böyle oldu bu çocuk. Çocuğumu cok seviyorum ama yaptıklarına o kadar üzülüyorum ki. Bazen ağlıyorum. Bazen hayatı sorguluyorum ne yaptım ben diye. Nerde hatam var diyorum. Doğru düzgün yemek yediremiyorum. Surekli abur cubur istiyor
Müsaade etmediğim şeyleri inat gibi yapıyor.
Normal mi bu 3 yas sendromumu sorun ne? 3 yas anneleri sizde mi böylesiniz Allah aşkına içimi rahatlatacak bir şey söyleyin. Anneligimi sorguluyorum kendime kızıyorum artık