Derinsu34 Benimkilerin arası 2 yaş 2 ay tam olarak. Kızım kardeşi doğduğunda 26 aylıktı. Tuvalet eğitimi falan vermiştim. Anlaşabiliyorduk. Kızım sakin bir çocuk,uyumlu. Uykuları düzenli..
Sorun olmadı. Kıskançlık gibi bir durum hiç yaşamadık. Sanki bebek hep hayatımızds gibi. Doğuma benimle geldi. Hastanede benimle kaldı.
Ne zaman isterse kardeşi doğalı 1 saat Musti oturarak kucağına verebileceğimizi söyledik. Hiç sakınmadım. Kızımı ötekileştirmedim. İzin de vermedim kimseye. Ki kızım ön planda oldu her zaman. Kardeşini cok sevdi, şimdi oğlum 8,5 aylık kızım 35 aylık. 3 yaşına girecek 1 ay sonra. Çok güzel oynuyorlar. Oğlum emekliyor ablasının peşinden. Oğlumun ilk kelimesi abla oldu mesela 😂
Kızım giderken odadan odaya bile sesleniyor “gel oğlum hadi.” 😂
Tamamen anne baba da bitiyor iş.
Ben tamamen tek bakan bir anneyim. Eşim çalışmadığı sürece destek o kadar. O da vardiyalı çalışan,bazen mrsaileri olan..
Kendim düzen oturttum uyku saatlerini falan.
Ama annelik olarak sorarsan vicdan azabı çektiğim anlar, acaba az mı ilgilendim durumları, bazen gün zor geçebiliyor çok yoğun geçiyor vakit kalmıyor öyle eskisi gibi oyunlara falan o zaman çok üzülüyorum. İhmal ettiğimi düşünüyorum. Ama kızım mutlu yani, bu benim kuruntum. Kardeşiyle oynuyor,babasıyla oynuyor, bende 15 dakika bile olsa baş başa vakit geçirecek zaman mutlaka yaratıyorum.
Güzel olacak. Büyüdükçe çok çok güzel oluyor. 🤗
Kızıma mesela bir şey veriyorum eline yesin diye çubuk kraker mesela, azıcık ucundan kırıp kardeşine veriyor ye oğlum diye. Anne bak birlikte yiyoruz diyor.
Resim çiziyorum. Anne çiz baba çiz kendisini söylüyor çiz sonra bebek çiz anne diyo 😍 Ben hiç. İki kardeş arasında sorun yaşamadım gerçekten. Ama herkes aynıolur mu bilemiyorum. 🤷🏻♀️