my_
Durumumu şöyle bahsedeyim o zaman size.
Öncelikle hiç kimse ben çocuğu doğuriyim de bakarlar nasılsa diye çocuk yapmamalı. Biz çok istedik çocuk ve bir yıl denemenin ardından Allah bize nasip etti. Hamileliğim boyunca kızımla hep konuştum, babasını da teşvik ettim. Sezeryanla doğum yaptım korkularıma rağmen kızım için dedim hemen ayaklandım. Ben bütün bakımını kendim yapabiliyorken kayınvalidem elimden almaya çalıştı. Defalarca kucağımdan aldı. Altını temizleyip verdiğimde bile belki altına yapmıştır diye arkamı döner dönmez altını açtı kafasına göre.
Şuan banyoda dahil bütün bakımını ben yapıyorum. Hikayeler okuyorum, oyun oynuyorum, kayınvalidem kucağa alıştırdığı için ki zaten bu yüzden ona gidiyor mecbur kucağıma alıyorum gezdiriyorum. Bazen kendimi eksik hissetsemde ki buna en büyük sebep yine kayınvalidemler kızım için herşeyi yapıyorum gecem gündüzüm o. Görümcem ikide bir babaanesine bırak dedesine bırak deyip duruyor ben keyfi birilerine bırakmak için çocuk yapmadım deyip geçiştiriyorum. Çünkü görümcemde annesini benden daha çok sevsinki onu istedikleri gibi gezmelere götürsünler istiyor. Torunu tabiki sevecek ama o sevmekten çok bakmak istiyor. Ben bakabiliyorken…