Nereden başlasam bilemiyorum aslında, bebeğim her anne gibi çok seviyorum yavrumu. Baktıkça duygulaniyorum bile hala ilk gün gibi. Ama bazen anlam veremedigim duygular içine giriyorum istemeden. Kızlar bu düşüncede olduğum için çok kızıyorum kendime, havalar çok sıcak cam, baca acamiyoruz sıcaktan bunaliyorum birde bebeğim ayrilamiyor memeden. Kötü bir kelime geçsin istemiyorum aklımdan çok şükür diyorum bebeğimi doyuran memelerim var ama bazende çok bunaliyorum emerken. Birde emdiği halde uyumadiginda dişlerimi sıkıp sabır çekiyorum içimden. Daha çok küçük, çok etken diceksiniz evet yada alışamadım heralde daha. Sonra gaz çıkarması.. eşim 20dakika gaz çıkarmaya çalışır onda da hemen terler.. sıcak basar.. yada doymamış heralde deyip bana verir çocuğu.. ev isleri almış başını gitmiş zaten. Birşeyi söylemeden yapmaz. 10 kere soyliceksin ki onda da kavga ederek yapar. Sinirlenincede neden sinirleniyordum diyerek bende. Fazla gerilir. Hernetse işte kızlar bu emzirmeden zaman zaman bunalan bir ben miyim? Böyle dusununcede çok üzülüyorum sonra kızıyorum kendime