eda3635 Merhaba🖖🏼 Bekarlığımda bir çok kez depresyon ile savaştım hatta intihar deneyimleri olan biriydim tam toparlandım derken haliyle böyle hassas psikoloji ile anne oldum sonuç kaçınılmaz eski düşüncelerim geri geldi tabi hemen destek aldım, zaman zaman hala bi girip bi çıkarım ama en azından süreci yönlendirmeyi öğrendim eskisi gibi diplerde yaşamıyorum ya günlük ya saatlik yaşıyorum geçiyor 😬 bu sürece sebep olan neyse ilk olarak kabullenmek sonrasında ise bir süre uzaklaşmak gerekiyor gerek bir kaç saat gerek bir kaç gün bu yüzden tavsiyem duygularınızı çevrenizle paylaşıp destek alın. Kendinize bolca zaman ayırmaya çalışın bi kafanız sakin kalsın. Anladığım kadarıyla çocuk sorun oluyor sizde de, bırakın babaya ya da ananeye kim varsa çıkın dolaşın kendinize bi kahve ısmarlayın ya da takın kulaklığı atın kendinizi dışarı, ben mesela kendimi başka şeye yönlendirmek adına üniversite okumaya karar verdim o kadar iyi geldi ki anlatamam hem çevrem oldu, hem sorumluluklardan uzaklaşıyorum, hemde başarılı olmak beni gururlu ve güçlü biri yapıyor imkanınız var ise deneyin derim. Böyle bir imkan olmazsa bir spora yazılabilir, hobi kurslarına da gidebilirsiniz, arkadaşlarla gün/piknik vs düzenleyebilirsiniz ama sorumluluklardan biraz uzaklaşmak gerekiyor. Sizi bilmem ama benim çocuk kazayla oldu kabul etmem zor oldu bu sebepten ama gel gelelim çok seviyorum zamanında aldırabilirdim ama doğurmayı seçtim bu yüzden bu onun suçu değil ben her şeyiyle kabullenip büyütmek zorundayım, sizde böyle kabullenmelisiniz. Doğurmak bizim tercihimizde böyle olacağını bilemezdik ama eminim ki büyüdüklerinde bize çok iyi bir arkadaş olacaklar şahsen ben 22 kızım 2 yaşında ben buna çok inanıyorum. Zorluk çekmeyen hiç bir anne yoktur Allah sağlık versin de gerisi halledilir.