Minkpndam Bende hamileliğimde bütün olumsuz senaryoları düşünüp kendi kendimi strese soktuğum içim doğumdan sonraya stres kalmadı sanırım. Sürekli olumsuz düşünen bir insanım maalesef ki. En üst noktaya ulaştığında bu düşünceler kendi kendini yok ediyor sanırım 😄 Doğumdan sonra hiçbir şeyin stresini yaşamadım.
“Sütüm mü olmaz ya da meme reddi mi olur. Mama veririm ne olacak. Çok mu ağlıyor, uyku sıkıntısı mı yaşıyor. Koy kanguruya çık dışarı. Yemek mi seçiyor. Sevdiği şeylerin arasına koyarak ver ya da verme, 3 yaşından sonra duruma göre vitamin takviyesi öneriyor zaten doktorlar. Diş huysuzluğu mu olur. Soğuk bezler, buzlar, jeller ver.” Gibi düşüncelerle hareket ettim-ediyorum hep. Şu ayda dönmesi, şu ayda yürümesi lazım durumlarına hiç inancım olmadı her bebeğin gelişim şekli farklı olduğundan. Kimi ebeveyne göre bu düşünce yapısı yanlıştır, anlayabiliyorum. Biraz sorumsuzca geliyor olabilir ama kişisel olarak bu kafa yapısına ulaşmak benim ve bebeğim için en sağlıklısı oldu bu zamana kadar. Hiçbir şekilde nazar/göz inancım da olmadı. Hiçbir şeyin gerginliğini yaşamadım kısacası. Bu rahatlık hissiyatı bebeğime de geçti sanırım. Çok yazdım ama asıl amacım bir anneden bir diğer anneye “rahat olun, gerilmeyin, kendinizi üzmeyin” mesajı vermekti aslında 😄