17 aylık kızım var doğduğundan beri eziyetlerden eziyet beğendiriyor bana, yapım gereği aşırı sabırlı ve sakin biriyim, konu çocuğum olunca 5x sakin ve sabırlıyım ama bu çocuk beni mahvetti yemin ediyorum beni mahvetti beni o kadar çaresiz bıraktı ki ben onun düşmanı değilim annesiyim bunu anlamıyor anlamayacak. Daha 40ı çıkmamıştı hep dışarı çıkardım yağmur kış demedim kalın kalın giydirdim her gün istisnasız her gün gezmeye götürdüm parksız evde geçirdiğimiz bir günümüz olmadı o kadar şımarık o kadar şımarık ki ne yapacağımı şaşırıyorum geçen bakkala giderken karşı kaldırımdaki iki kadın bak bu o çocuğun annesi işte dedi, kızım evden çıkmak için bin takla atar çıkıncada rezil kepaze eder bizi tüm yol boyu ağlar ne için bebek arabasına koyduğumuz için ne için arabalara koşmasına izin vermediğim için ne için ayakkabı giydirdiğim için, ne için kaldırımdan yürütmeye çalıştığım için çevreme bakıyorum çocuklar annelerinin elinden tutup tıpış tıpış yürüyor bebek arabasında uslu uslu oturuyor biz parka gidene kadar acı çekiyoruz resmen evde kucağımdan 1dk inmeyen çocuk parkta bana düşman kesiliyor salıncaklar hızlı hızlı sallanıyor kızıma çarpacak koşup kucaklıyorum hemen sen misin beni kucağına alan gören çocuğu kaçırmaya çalışıyorum sanır o derece ağzıma yüzüme vuruyor tepikler atıyor bırak beni diye bakın ben anlıyorum çocuk bu elbet keşif duygusu zirvede elbet dışarıyı görünce heyecanlanacak koşturmak isteyecek ama ben buna zaten izin vereceğim sadece vızır vızır arabaların geçtiği bir yolda değil haldır huldur sallanan salıncakların arasında değil, bugün çok hastayım kızım evde yine sıkıldı üşenmedim giyindik AVMye götüreyim oynasın bende sıcak birşeyler içerim boğazım için dedim evden çıktık yine meşhur uçan tekmesini attı yola fırlayıverdi neye uğradığımı şaşırdım o yola nasıl koştum nasıl kucakladım nasıl korktum anlatamam yola çöküp ağlamaya başladım sinirimden herkes bize bakıyor kızım hala bana vurmaya devam ediyor çok yoruldum artık