22 aylık oğlumu tanıyamıyorum. Son bir haftadır bambaşka bir çocuğa dönüştü ve bir yıl geriye gitti sanki. Sürekli ağlıyor , ısırıyor , elindeki her şeyi ya ağzına sokup parçalıyor ya da yere atıp kırıyor. İstediği bir şey olmadığında çıldırmış gibi bağırıyor. Hayır dediğim ne varsa inadına yapıp gözümün içine baka baka gülüyor. Delirmek üzereyim, kızmak bağırmak istemesem de sesim yükseliyor artık ve vicdan azabından kahroluyorum. Uyku düzeni de berbat bir hal aldı. Mental olarak bitik vaziyetteyim. 2 yaş sendromu mu bu yoksa Pedagog desteği mi almalıyım ?