Merhaba anneler.. size biraz içimi dökmek istiyorum. Biraz da düşüncelerinizi merak ediyorum. Annem sağ olsun bana çok yardımcı oluyor. O konuda asla hakkını yemem. Çok fedakar. Ama uyguladığı bazı yöntemler bana, eşime çok ters. Yani biz öyle yetiştirmiyoruz. Ama annemin yanında korkaklığı, şımarıklığı öğreniyor. Şöyle örnek vereyim. Evimizin bahçesindeki taşlar tam düz değil. Bebeğim de yürümeyi öğreneleri 2,3 ay oluyor. Biz eşimle aşırı bir tehlike görmediğimiz sürece arkasında tutmuyoruz. Zaten kendisi sendeleyerek de olsa bir şekilde başarıyor. Evet düştüğü de oldu ama kalkıyor. Annem de sürekli tişörtünden tutuyor peşinden koşuyor. Bırak karışma diyorum. Düşecek diye korkuyorum diyor. Ablamın çocuğunu da onlar 4 yaşına kadar büyüttü. Çocuk korkak, ödlek bişey oldu. Kendileri öyle yetiştiriyolar. Sonra çocuğun yanında sürekli korkuyor, yapamıyor, korkuyor diye bahsedip duruyorlar. Halbuki kuzenimi o hale getirenler annemle babam yani. Evdeyken halının üzerinde yere düşüyor. Hemen kaldırmak için koşuyor. Hep ben bırak diye müdahale etmekten de bıktım. Bebeğimde yaralanma acıma hiçbişey yok yani bundan eminim ama annem öyle müdahale edince numaradan ağlıyor. Her zaman diyorum annemin babamın hakkını ödeyemem ama buna benzer daha çok yanlışları var. Ne yapıcam ne yapmalıyım bilmiyorum…….