Burda hep bu postları okurken aman insanlar niye buraya anlatır ki derdim.birgün benimde yazacağım hiç aklıma gelmezdi.1 senelik evliyim evlenir evlenmez hamile kaldım bilinçsizlikten..ama çok Şükür rabbim bi evlat nasip etti.evliliği böyle hayal etmemiştim.eşimin annesi bi düğün de görüp beğenmiş biz onlardan kız aldık sonra bizim gelin bana çok ısrar edince birden tamam dedim ve olaylar öyle gelişti sevdik birbirimizi.1.5 sene görüştük sonra evlendik.ailemde çok sevilirim yani beni gelin almak isteyen o kadar çok insan vardı ki..babam beni gözünden sakınır.evlendiğimde çok üzüldü keşke evlenmese ben kzııma Gül gibi bakarım demişti.her neyse eşim de bende üniversite meZunuyuz ben çalışmıyorum eşim kendi ailesiyle çalışıyo.çok ama çok anneci güzel bişey bu derdim.ama öyle değilmiş.biz balayına gidemedik eşim bedelliyi beklemek zorundaydı bide bebek olunca.tatile gidelim diyorum ben sen annem kız kardeşim gideriz yemeğe çıkalım diyoruz annemde gelsin diyo.oazar bugün evde geçirelim annemlere gidelim bahçede otururuz diyo.normalde öok ilgili bana ama annesinin yanında canım bşle diyemiyor ve daha birsürü şey..evlilik bu değil bence yani böyle olmamalı.çünkü böyle olunca mutsuz evlilikler kaçınılmaz oluyor