Son zamanlarda kendimi çok sorguluyorum ve suçluyorum. Anneliğimi de… 8 yaşında bir kızım, 3 aylık bir oğlum var. Hamileliğim kötü geçti. Başlarda düşük, sonlarda erken doğum riskim oldu. Hep tedavi, hep yatış psikolojik olarak yıpratıcı bir süreçti. Oğlum doğdu ve herşey daha zor oldu. Gaz sancısı, kolik hali, düzensiz uyku derken çok yıprandım. Ve gergin bir ruh halim var. Kızıma kızarken buluyorum kendimi. sürekli sessiz olmasını söylüyorum, kardeşini uyandırmamasını. Eskisi gibi ilgilenemiyorum. Hatta 4-5 aydır birlikte özel vakit bile geçiremiyoruz. O kadar tahammülsüzüm ki. Konuşkan bir yapısı var, bazen o bile batıyor kulaklarıma. Çocuk olduğunu unutuyorum. Eskisi kadar göstermiyorum şefkat. Kardeşi sürekli kucağımda ya emziriyorum ya uyutuyorum. Kızımın isteklerini ertelemek durumunda kalıyorum bazen. Ne biliyim düşündükçe canım sıkılıyor, o da küçük bir çocuk sanırım anne sevgisini veremiyorum son zamanlarda. Bu beni çok üzüyor. Ama yetemiyorum ki. Ne yapacağımı bilemiyorum.