İlk 1ay sürekli kurduğum cümle şuydu; “iyi bok yedin de yaptın, bitti herşey, Özgür değilsin artık, gezemiyeceksin, istedğin zaman yatıp kalkamıycaksın” artık kendine ait bir hayatın yok, bebek için yaşıycaksın deyip duruyordum.
sezaryenim sırasında çok acı çektim yeteri kadar uyuşturulmadığım için büyük bir travma yaşadım, üstüne de bebek gbi muazzam bir sorumluluk yüklenince büyük bir şokun içine girdm,bebeğimi kucağıma aldığım an kalbim yerinden fırlayacak sandım olmadı, hayal kırıklığı yaşadım, 1 ay boyunca annelik duygusunun ne olduğunu anlayamadım, bebeğime baktıkça herhangi bir bebeğe hissedebildğim kadar şefkat hissediyordum, bumuymuş öve öve bitiremedkleri annelik dedim🤦🏻♀️ eşim sabah 8 akşam 11 çalışıyordu ve o saate kadar yalnızdım, hüngür hüngür ağladım ilk 1ay. Anne arkadaşlarıma döktüm içimi, bir yandan vicdan yapıyordum bir yandan üzülüyordum halime, hepsi geçecek dediler, geçmeyecek sandım, çok şükür geçti , evet annelik hala çok zor, çok büyük sorumluluk, ama sorumlulukların zorlukların en güzeli, isteyen herkese nasip olmasını dilerim.