Öncelikle hayırlı olsun canım. 3 yaşında ve 10 aylık kızım var. İlk zamanlar dokunmasına ve öpmesine karışmadım. Sertleştiği zaman tatlı dille kızmadan uyardık ve hemen ilgisini başka yere çektik. İlgimi hiç kesmedim, emzirirken bile yanımda tuttum. Ninniler, şarkılar söylerken kardeşin seni çok seviyor vb. cümleler kattım. Alt açmasına hep yardım istedim. Kardeşin çok küçük, bak sana güldü, şimdi ablasına sarılmak istiyor bak filan dedim. Kendisinden ilgi azalmadığını farkettiği an çok rahatladık. Artık anne kardeşim ağlıyor, anne kardeşim uyuyor sessiz olalım diye kendi söylüyor, güldürmek için hareketler yapıyor. Şu ana kadar hiç büyük kıskançlık yaşamadık diyebilirim. İnşallah sizde de öyle olur. Tabi bu arada 3 yaş sendromu gümbür gümbür yaşıyoruz. Ama hırçınlığı daha çok bize kardeşine değil.