Bebeğin doğasında bu var karnında iken sen haraket halinde olduğunda uyur sen hareketsiz kalınca uyanır kıpırdanır hiç farketmediniz mi? bende başta çok düşündüm fakat sonra araştırdım ve dedim ki: biz nasıl büyüdük? neden bebeği üzeyim, uykusuz bırakayım, mutsuz edeyim. Sonuç olarak biz anne değilmiyiz? Bizi hissetmezse mutsuz olmaz mı? İlgisiz kalmaz mi? Ben neden işi bıraktım? Çocuğuma bakmak için kendim ilgilenmek için. Gece, gündüz. Bı arkadaş paylaşmış belli bı saatte uyutmak istiyorsan evet bazı şeyler yapman gerek fakat desteksiz uyuma, eğitimi vermek benim içinde artık yanlış bı bakış açısı. uykusuz kalıyoruz, yıpranıyoruz da, Ya bu daha bebek ne eğitimi Allah aşkına ne kadar çok beklenti var bu bebeklerden. Doğdu hemen ona alışsın buna alışsın sabırsız olmayın. Akışına bırakın, bende başta hiç sallama taraftarı değildim bu çocuk sersemliyor öyle uyuyor diyordum ama ben o kadar şiddetli sallamıyorum ki tatlı tatlı salladığınızda zaten uyuyacak yarın 2 yaşına giriyor çocuğum hala emerek uyur geceleri azcık saklarım, uyanır emmeye daha da gün boyu emmez. Bunu bile 14 aylıktı kendi kendine başladı yapmaya yani demem o ki çocuklar geliştikçe, büyüdükçe bazı şeyleri kendi bırakıyor, emzik emen bebekti çocuğum 8 aylıkken bı anda bıraktı ne uyurken istedi ne de gündüz ben sadece farkına varıp bu eylemi destekledim. Emzirmeyi bırakmayı çok istiyorum mesela çok uyanıyor ve sadece 1 gün denedim, çocuk bütün gece hıçkırarak uyudu. Dedim ki artık dillensin iyice anlasın anca öyle bitecek tabi ki 3 yaşına varmaz, geçmez bu düşüncem çünkü 2 sene zaten böyle geçmiş kısa bı sure daha böyle gidebilir sadece bıraktırmak için o anı yakalamak gerekli diye düşünüyorum. Bu zamanları çok özleyeceksiniz. Bırakın ev dağınık kalsın, yemeklerinizi çocuğunuz yanınızda yapın yada uyurken yapın bu günler geri gelmeyecek kendinizi çocuklarımızdan saklamayın tamamen yanında olduğunu hissetsin ki mutlu, huzurlu olsunlar. Benim fiktim böyle tabi çocuk sizin, hayat sizin 🥰