Güzel anneler, sendromdayiz. Bebekken atak haftalarini arar oldum. Sabah kalkiyor agliyor öglen uykusundan uyaniyor agliyor, yemek yerken disarda icerde. Herzaman. Göz hizasinda konusmaya ve sakin kalmaya calisiyorum, ama bazen sanki yüregim tas oturuyor ve nefes alamiyorum. Yatmadan önce sacini oksuyorum öpüp sariliyorum sevgildigini anliyor biliyor kendide sicak kanli ve cok akilli. Biliyorum büyüme asamasinda belki gecicektir bilmiyorum. Baska fikri olan varmi? Sevgiler