50 günlük bebeğim var. Ona her baktıkça ağlayasım geliyor. Ölüm var ve bir gün bunu borakıp gidicem.. annr babalarımız bizi bırakıp gidecek belkide biz onlardan önce gidicez.. sürekli bunlar aklıma geliyor ölümü çokça anıyorum bu dünyadaki amacımızı gayemizi sorguluyorum imtihanını bitiren çekip gidiyor.. bu çocukta benim vesilemle imtihan olmaya geldi diyorum.. çocuğa baktıkça yaratılışındaki kudreti anıyorum..sizde böylemisiniz?? Bu düşunceler çok güzel fakat yıpratıyor beni. Ağlamaklı oluyorum hep..