Bi yazıya denk geldim hanımlar ve bence çoğumuzun sesi O yüzden sizlerle de paylaşmak istedim.
Ben biliyorum. Yaşadığım doğum sancısını, doğuma giderken hissettiklerimi, kucağıma aldığım an içimden geçenleri, evde geçen o ilk gecenin zorluğunu ben biliyorum.
🎈
Bebeğimle evde ilk yalnız kaldığım gün yaşadığım korkuyu da, o korkuyu yenmek için kazandığım özgüveni de ben biliyorum. Kimseler yokken ateşlenen çocugu nasıl iyi ettiğimi, kimseden destek almadan gazını nasıl çıkardığımı, ve ilk zamanlar ki telaşlarımı ben biliyorum.
🎈
Uyutmak için denediğim yolları, en iyisini bulduğumu düşündüğümde dahi bir yerde hata yaptığımı zannettiğimi ben biliyorum. Ne yaparsam yapayım uyumadığı zaman uyumadığını en iyi ben biliyorum.
🎈
Bir parça peynir, küçük bir parça et ya da hepsini geçtim iki lokma yesin diye gözünün içine nasıl baktığımı ben biliyorum.
🎈
Sen ne biliyorsun peki ? Sadece 10 dakika gördüğün çocuğumun uykusu, yemeyi, alışkanlıkları, hastalığı, etkinliği, ve daha niceleri hakkında ne biliyorsun ? Bilmiyor ama yorum yapıyorsun. Sormadığım halde fikir, istemediğim halde kendi eski usül yöntemlerini söylüyor, tecrübenle bilgimi ezmeye çalışıyorsun.
🎈
7&24 benim ilgilendiğim çocukla 1 saat zaman geçirince sanki annesi sensin de ben bakıcısıymışım gibi ötekileştirmen neden ? Benim her zerresini bildiğim çocuğuma yabancıymışım gibi anlatma ve tanıtma çaban neden ?
🎈
Ben annesiyim, Sen ise diğeri. Belki sen annelik sıranı bir kaç tane büyüterek savdın. Şimdi sıra benim anneliğimde. İzin verin de, kendi çocuğumu kendi annelik deneyimlerimle büyüteyim.