Merhaba sevgili anneler, burda açılan çok post gördüm konu ile ilgili. Ben de deneyimimi paylaşmak istedim böylece şüphesi olan anneler belki çıkarım yapabilirler. Çünkü anladığım kadarıyla annelerin çoğunda otizm korku ve stresi oluyor. Ablamla oğlu bebek 2 yaşına gelene kadar bizimle yaşadılar. İlk 1 yıl dikkatimizi çeken herhangi bir şey olmadı standartın dışında. Yani belli başlı farklılıklar vardı ama gözle belirgin bi farklılık görmedik. Bizim bebişimiz genellikle sessiz sakindi. Komşular evde bebek olduğunu bile anlamazdı az ağlardı. Bebek olmasıma rağmen yemek seçerdi ağzında ufacık lokmayı saatlerce bekletirdi. Sürekli dönen yuvarlanan şeyleri takip eder, gürültü yüksek ses hatta sesli çıngıraklı oyuncaklar onu ürkütürdü. Herhangi bir konuşma belirtisi yoktu. Karşılık vermiyordu. Ama gülüyordu komiklik şaklabanlık filan yapıldığında. Gel gelelim zaman geçti. Cocugun umursamaz ilgisiz halleri dikkatimizi çekmeye başladı. 15 aylık iken cocugun bize tepki vermediği, ilgisizliği, eşyalar ile daha çok ilgilenmesi dikkatimizi çekti. Bu arada aile akrabalarda genlerde otizm yok. Bebeği ismi ile çağırdığımızda seslendiğimizde hiçbir şekilde tepki vermemesi dönüp bakmamasını farketmemiz ile kendimizi kulak ile ilgili şüphe ile cocuk doktorunda bulmamıza neden oldu. Artık daha sonra yönlendirme ile pedagog tarafından otizm teşhisi konuldu. Şuan 20 yaşında bir delikanlı. Demek istediğim eğer bu belirti ve benzerleri var ise şüphe edebilirsiniz (bunun yanında ek belirtilerde var mesela sinir krizlerii) ama en ufak bişeyde evham yapmayın. Bu cok uzun ve zorlu süreç…