Bebeğim 8 buçuk aylık, gözümden sakınıyorum hepiniz gibi. Ne yedi ne içti kontrollü ve ayına uygun gidiyorum. En korktuğum şey alerji ve alerjik besinler ! Duruşmalarım ve toplantılarım olan günler bebeğimi kayınvalideme bırakıyorum en fazla 3 saat geçiriyorlar birlikte. Ama bu 3 saatte benim dikkat ettiğim ne varsa yerle yeksan! Geçen gün kahve vermiş bebeğe, çok istemiş kahveyi gerekçemiz de bu. B.k istese onu da mı vereceksiniz yani diye sitemlendim ama anlayana tabi. Bugün artık iş çığrından çıktı. Turşu suyu, pasta kreması ve çilek ! Evet çilek. Ne yapacaktın alerji yapsaydı diyorum olmadı işte bak denedik gördük diyor. Gerçekten yoruldum. Mücadele ettiğim şeye bakın. Ben de bilirim her şeyi yedirmeyi ama zamanı var, anlatamıyorum. Şimdi kim bilir yediği hangi kendi için faydasız şey rahatsızlık veriyorsa saatlerdir uyanıp duran bir bebekle bu saatte ben uğraşıyorum. Ve yarın sabah da bu çocuğu bırakmak zorundayım, bakalım neler yedirecek? İnsan engel olamayınca çok çaresiz hissediyor kendini. İşime dahi odaklanamıyorum, bebeğime acaba ne yediriyor şimdi diye. En kötüsü de laf anlamaması. Ne eşimi ne beni dinliyor. Bildiğini okuyor. Anneler “aman canım ne var her şeyden yesin ki yemek seçmesin” düşüncesinden kurtulamayan anne/kayınvalidelere “şunu yaptım vazgeçti artık yedirmiyor” dediğiniz ne var? Çok severim kendisini ancak bu yedirme sevdası kalbini kırmama sebep olacak bu gidişle. Kalp kırmadan çözmeni bir yolu yok mudur?