Bebeğim mutlu büyüsün diyerek onu genellikle özgür bıraktım. Bir de çalışan bir anneyim. Ona hayır diyemedim pek aslında, vicdanen. Evet mutlu bir bebek. Dans eden, bizi de eğlendiren. Fakat gelgelelim inatçı. Elini yikatmaz, üstünü giydirmez, altını aldırmaz, pencereye dolaba mutfak lavabossuna çıkmayı kafasına koyarsa bunları yapar. Yapar yani kızlar. Yolu yok. Şuan annem bakıyor, içim rahat. Fakat 2 yaşında krese vermek zorunda kalacağım. Orda uyumsuz olur zorlanır diye çok kaygilaniyorum. Yoksa evde sorun değil, evlat yani. Ha bir de dışarda yabancilarla hiç iletişim kurmaz, bacaklarıma sarılır. Sizinkiler nasıl. Lütfen bizimki de böyle deyin 🙂