Benim bebeğim 15 aylık. Benzer şekilde, benimki ekstra doğduğu zamandan beridir asla benden ayrılmıyor. Vurmayı öğrenmiş, bana, etrafındakilere hatta bazen kendisine bile vuruyor. Acıttık yok ama bu eylem çok çirkin yapmasın diye uyandıkça daha çok yapası geliyor sanki. Eşim asla ilgilenmez kızla, aynı şekilde son zamanlarda bana ve eve karşı da ilgisiz. Bunu dile getirdiğim zaman bile umursamıyor. Bir parça kıyafet deneyecektim geçen gün, bana kızı kabine peşimden götürüp öyle denememi söyledi mağazada. Hem çocuğa bakış hem alışveriş yapma işkencesinden sonra tövbeler ettim. Çocuğu anneme veya kayınvalideme bırakmam gerekiyor mesela, ciddi bir ortama gireceğim misal. Asla izin vermiyor peşimde getirmek zorundayım. Onunla kalabalığa girince de burnumdan getiriyor. Çevremdeki insanlardan sürekli çocuğumun yaramazlıklarıyla ilgili laflar duyuyorum. Artık böyle konuşmalar çocuğumla arama girip beni üzmeye başladı. İnsanı soğutuyorlar resmen, asla birinin bir yardımını görmüyorum ama herkesin fikirleri var