Bebeğim 17 aralıkta doğdu. Ev kalabalıktı kimse görmesin diye banyoya girip girip ağlıyordum. Canım hiç bişey yemek istemiyordu. Herkes tepemde yemezsen sütün olmaz vs çok bilmiş bilmiş konuşuyorlardı. Herkesten nefret ediyordum adeta. Bir yandan göğüs ucu yarası bir yandan sezaryen ağrısı acısı ödemlerim.. hiç geçmeyecek gibiydi. Ölmek istiyordum o derece bunalıma girmiştim sebepsiz hep ağlıyordum. 15 günlüktü kendim bakmaya başladım herkesi gönderdim. Nefes aldığımı hissettim. 40 çıktığında çok şükür herşey geçti gerçekten. Şimdi oğlum bana ben oğluma çok alıştım. Sizde atlayacaksınız hiç endişelenmeyin. Hormonlardan oluyor hepsi 🥰