asude456 merhaba bende sizin gibiydim yani aşırı derecedeydi öyle diyim geceleri kızıma bakar kafamda kurar ağlardım. Devamlı kafama takacak bir sebep bulur doktora giderdim internette bir şeyler okurdum rahatsızlığı olan her bebek, çocuğu gördüğümde kızımda olacak zannederdim. Deprem olsa kızımla kalsak Allah korusun neler gelirdi aklıma kafayı yerim falan derdim zaten normalde yemek üzereydim. İnstagramda durmadan hasta çocuklara, evladını kaybetmiş annelere denk geliyordum. Malesef engelledim her gördüğümü, bakmadım öyle karar verdim. O kadar fazla empati yapıyordum ki devamlı ağlıyordum. Çocuğumu mutlu büyütemiyordum geleceği dair hayal kuramıyordum korkularımdan dolayı. Çocukta bişey yokken var gibi telaş yapıyordum. Sağolsun eşim bana çok sabretti. Zaten Sedef falan var bende bu ruh hallerim acayip tetikliyor. Destek alamıyorum da bu arada. Çünkü kızıma ben olmadan kimse bakmak istemiyor ne hikmetse neyse 🤣 sonra düşündüm çok düşündüm. Biz inanan insanlarız iman ediyoruz bu çocuklar bizim değil Allah’ın onlar bize emanet. Böyle düşünmek çok yanlış inanıyorsak dua edeceğiz, temkinli davranacağız gerisini Rabbime bırakacağız. Zaten olacak olanın önüne geçemeyiz inşallah olmayacak da bir şey. Madem öyle anın tadını çıkar dedim kendime bugünler geri gelmeyecek bir daha kimseye zehir etme önce kendine ve bebeğine. Zaten böyle yapınca zamanla düzeliyorsun ben çok şükür atlattım her anne kadar şu an kaygılarım o kadar. Seni etkileyen ne varsa uzak dur fazla empati yapma bol dua et ailenle eğlen ve gez. Zaten büyüdükçe azalıyor küçükken daha fazla bu duygular oluyor çünkü çok küçük bazen lohusa psikolojisi de uzun sürüyor. Bir de ben şeye inanıyorum farkında olmadığımız çocukluk travmaları. Mesela annem bizim için her şeyi yapar ama sevgisini hiç belli etmez ben gözünün içine bakarım bu yaşta benim işin telaşlansın sevsin sarılsın diye ben doğumdan itibaren kızımı bunlarla boğdum aşırı derecede malesef… duygusal olarakta böyle oldu sağlıklı düşünemedim. Üstüne de anlattığım gibi birçok etken eklendi. Yani anlatsam daha da uzun sürer öyle şeyler. Ya destek alacaksınız yada kendi kendinizi toparlayacaksınız. Dua ve tevekkül… inanacaksınız başka çare yok. İçiniz ferah olsun her zaman kötü duygular kötüyü, iyi duygular iyi sözler iyiyi çeker her zaman… zaten büyüdükçe azalacak… yormayın kendinizi de çevrenizdekileri de her saniyenin tadını çıkartın ❤️