Aşırı aşırı aşırı sabırlı bir insanım ama bu aralar sabrımın tükendiğini hissediyorum. Bu malesef bana çok kötü geri dönüs yapmaya başladı. Stresten ağrılar giriyor, egzama döküyorum. Malesef oğlumun sayesinde. Bebek arabasında dahi durmuyor ki dışarı çıkıp bir nefes alayım. Kucağına al diye ağlıyor. Evin içinde keza yine aynı. Nasıl oyalayacagimi dahi bilmiyorum. Ek gıda reddi, gece sürekli uyanma daha nicesi. Velhasıl ben oğlumla ilgili umudumu yitirdim zaten bari kendime faydam olsun🤧😅 nasıl başa çıkıyorsunuz hanımlar, neler yapıyorsunuz, nasıl takıntı yapmamayi öğrendiniz?