hankardeslerr Bazen baltaları sıyırsam da sonradan düşünebiliyorum; karşımdaki bir çocuk. Ne kadar bağırsam da, tehditle bir şeyleri düzeltmeye çalışsam da olmuyor. Ne ceza, ne ödül, ne bağırmak ne de onunla birlikte inatlaşmak çözüm olmuyor kuzum. Sadece sabır ve bazı şeyleri görmezden gelmek, çocuğun eşref saatinde de sohbet arası öğüt vermek çözüm oldu bana. Bunca zaman çok bağırmışım, çağırmışım. Bir de karşımdaki insan sanki yetişkinmiş gibi inatlaşmışım ve olgunluk beklemişim. Ama hiçbirisi çözüm değil. Her şey bitince, birbirimize sarılınca pişmanlık duygusu çöküyor. Her şeye rağmen oğlum her zaman ‘iyi ki benim annemsin, seni çok seviyorum’ diyor. Şükürler olsun. Şuan 4 yaşında. Hiç kolay bir çocuk olmadı. Tek başıma yetiştirdim evladımı-eşimle-. Artık saldım gitti bir yerden sonra. İsterse evi yaksın, dağıtsın, döksün, kırsın. Canı sağolsun diyorum, birlikte toparlarız diyorum. Çünkü oğlumun içini biliyorum; çok merhametli, sevecen ve sorumluluk sahibi bir birey artık. Özür de diliyor, bilmeden yaptığını da söylüyor, ya da kızdığı bir şey olunca misilleme olarak zarar verdiğini dile getiriyor. Aslında bunlar bana artık iletişim kurabildiğini, kendisini ifade edebildiğini, bir şeylere tepki gösterdiğini öğretti. Evet, bizler için çok sancılı ve sabır gerektiren bir süreç ama onlar da büyüme sancısı çekiyor bir nevi ☺️ Uzunca yazmışım ama sonuç olarak alışıyoruz, birbirimize uyum sağlamayı öğreniyoruz 🥰