Ot gibiyim...
psikoloğa gittim etrafta herkesin söylediği şeyleri söyledi. Kızım 2 buçuk aylık geceleri uyur ama gündüzleri 20-25 dk uyur uyanır bir huzursuz mutsuz.. meme mama bir gidiyoruz ama onda bile bir düzenimiz Yok doyuyor mu doymuyor mu bilmiyorum.. ben mi düzen kuramıyorum anlamıyorum.. içimde sanki hiç bir şey için heves Yok. Anneme geldim eşimden ayrı kaldığım için üzülüyorum. Kendi evime gitsem kızıma yetişemiyorum en son isyan edip ağlıyorum.. ne eski neşem var ne de yaşama hevesim.. Yorgun’um çok.. ne kadar istemiştim oysa bir evladımız olsun diye..
nasıl çıkıcam bu durumdan? Ne zamana kadar sabredeceğim? Bebeğime bir düzen ne zaman oturtabilirim ?? Hayatım bitmiş gibi hissediyorum elim kolum tutmuyor sanki 😞😞 bir dua bir tavsiye yada bizde geçtik bu yollardan geçiyor bunlar gibi cümleler.. yardım edin nolur ben eski halime dönmek istiyorum kızımla eşimle mutlu yaşamak kendi evime dönmek istiyorum.. ama korkuyorum. Sabah uyanınca yanımda canlı bir bomba varmış gibi hissediyorum korkuyorum kızımdan.. bazen bütün ihtiyaçları tam olsa bile ağlıyor çünkü memnuniyetsiz.. o zaman bana basıyorlar sanki boğazımı sıkılıyor bir şey dayanamıyorum yetişemiyorum.. ve sanki kanım çekilmiş gibi enerjim bitmiş gibi hissediyorum.. kötüyüm☹️ Ne düzenim kaldı ne de eski benden ben...