İlk atağımızı yaşıyoruz galiba sebepsiz ağlamalar. Uyudu diyorum bırakıyorum bi bakıyorum uyamdı ağlıyor. Gazı mı var diyorum başlıyoruz hopbidi hopbidi zıplamaya sırt sıvazlmaya varsa çıkıyor tamam diyorum rahat uyur artık bırakıyorum bi bakıyorum yine mızırdanıyor bu defa altı mı kirlendi rahatsız mı derken altına bakıyorum yok o da değil zaten ben bunlarla uğraşırken bi bakıyorum diğer beslenme saati gelmiş.. Aynı kurgu bir daha başlıyor. Ve bu arada 2.5 yaşında bir kuzum daha var. Onunla ilgilenme iyorum diye kendimi yiyorum annemler ilgileniyor onunla ama içim gidiyor böyle neden yemeğini ben yedirmedim neden oyun oynayamadım diye.. Yine hoşgeldin yetersizlik hissi, napıcam ben telaşları…