Pmbgl ben de doğurduktan sonra kimse yanımda olsun istemedim eşim de dahil hatta ve maalesef doğumdan sonra hiç ummadığım sıkıntılar yaşadım psikolojim gitti lohusalığım zehir gibi geçti öncelikle sadece annemden çok ufak beklentilerim vardı o da sadece ilk 10 gün bana yemek yollamasıydı(çünkü sezaryenliydim ve hareketlerim çok kısıtlıydı),asla umursamadı,kaynanamı da yanımda asla istemedim bebeğimize kendim bakcam dedim diye en güzel zamanlarımızı burnumuzdan getirdi,ne hakla böyle bir şey yapabilirmişim sanki ben değil o doğurdu,kaynana kontenjanını yemişim🤦🏻♀️Eşim benden daha beter lohusa oldu kaynanamı hiç eve almadık ama eşim kaynanalık yaptı,her şeye ama her şeye karıştı üstüne bir sürü beklenti içine girdi ne halimden anladı ne de anneliğimin tadını çıkarabildim kendimi yetersiz hissetmem için elinden geleni yaptı sağolsun.10 gün sonra işe başladı da kızımla baş başa kalınca rahatladım.Ama yetiştiremediğim işleri hep başıma kaktı.Sonuç:ikinciye 7 aylık hamileyim kızım 16 aylık oldu.Allah izin verirse ikisine de tek bakacağım,kimsenin bu kez beni yetersiz hissettirmesine ve germesine izin vermeyeceğim.Eşimin de aynı hataları yapmasına göz yummayacağım,kaynanamla zaten 1 buçuk senedir asla görüşmedim artık hayatımda yok,kendi annemle de sadece çıkarlarım için ilişki kuruyorum o da çok nadir görüşerek.Herkesin gerçek yüzünü gördüm ve bana ders oldu,anladım ki insanın saygısı bile sadece kendine olmalı yoksa kimse sana saygı duymuyor ve halinden anlamıyor,anlamalarını beklemeyeceksin,kendi işini hep kendin göreceksin,sonra da gururla ben baktım,ben büyüttüm diceksin.