Alisammm depresyondan depresyona girmiştim ki hayatı çok seven biriyim. “Bu bebeği sevmiyo muyum acaba?, hazır değildim galiba, ölsem keşke, bakamayacağım bebeğime “vb. gibi nice sorular kafamdaydı ve sürekli ağlıyodum sabah akşam:) kurdeşen döktüm stresten tüm vücudum kabardı kaşınmaya başladı. Ama aştım. Öncelikle eşim 1 hafta izin aldı full yanımdaydı çok destek verdi. Hatta işe başladığında bile yeri geldi 1 saatlik uykuyla işe gitti. Kasım ayında doğum yapmıştım havalar soğumaya başlamıştı ama sık sık dışarı çıktım. Bebeği de kalın giydirdim çok şükür bi şey olmadı. Hava almak yürümek çok iyi geldi. 2 kez En kötü olduğum zaman oldu ablamla kuzenim geldiler 2 saat bebeğe baktılar biz eşimle sahile gittik bi kahve içtik. Sonra hemen toparladım. + tavsiye kendini salma. Aynada kendini pasaklı gördüğün her an daha beter depresyona giriyosun. Ben 20. günden sonra her gün göz kalemimi rimelimi sürüp saçlarımı güzelce topladım. Pijamalarla bile gezmedim. Çünkü fenalık geliyodu:)