Oğlum 17 aylık ve doğduğundan bu yana eşimle birlikte bakıyoruz. Yardımcı olacak hiç kimsem yok ve delirmek üzereyim. 17 aydır deliksiz uyumadım, 17 aydır çocuksuz 15 dk bile dışarı çıkıp nefes almadım, 17 aydır 3 öğün düzenli beslenemiyorum. Annelik böyle bir şey miymiş ben neden böyleyim diye hüngür hüngür ağlıyorum artık.
Oğlum ek gıdaya geçtiği günden bu yana hep iştahsız bir bebek oldu. Şu zamana gelene kadar ömrümden 10 yıl gitmiştir. Blw denedim olmadı, kendim yedirmeye çalıştım olmadı, ek gıdaya ara verdim olmadı olmuyor. Evin içine ede ede yesin dedim yine olmadı. Ne zaman sofraya otursak asla yemek yemek istemiyor. Bana da yedirmiyor. Babası oyalamaya çalışsa da gelip yaka paça saldırıyor her yerime ve ben oğlum uyuyana kadar aç geziyorum. Gündüz de böyle o gündüz uykusuna yatana kadar ben hep açım. Aç kalayım problem değil ama inadı beni bitiriyor. İki günde bir sürekli bez değiştirme krizi yaşıyoruz. Özellikle öğle uykusuna yatmadan önce kaka yapıyor ve asla altını açmama izin vermiyor. Bekliyorum , ikna etmeye çalışıyorum ama yok inatla mememe yapışıp uyumak istiyor. Bugün yarım saatten fazla dil döktüm yalvardım ama en sonunda çıldırdım artık ve bağırdım. Sonrada ağlamaya başladım sinirden. Uyuduktan sonra da kendimden nefret ettim niye daha çok sabredemedim de bağırıp korkuttum , zorla altını değiştirdim diye. Sonsuz tahammülüm olsun istiyorum ama bi noktada sabrım tükeniyor artık. Uykusuzluk , açlık beni mahvediyor. Aşırı hareketli, aşırı inatçı , aşırı iştahsız, uykudan nefret eden bir bebek. Ben ne yapacağım böyle. Ya oğlumda telafisi mümkün olmayan travmalara sebep olacağım ya da bir gün kendimi sıkmaktan beyin kanaması falan geçireceğim. 😭😭
