Oğlum yeni bir yaşına girdi. Ben her zaman sabırsız tez canlı bir insandım. Doğumdan sonra kendimi az da olsa törpüledim. Ama farkediyorum ki oğluma bağırıyorum. Ve oğlum da bize bağırıyor anlaşılmadıkça ellerini sıkıp kendini kasıp çığlık atıyor. Ve bizden öğrendiğini düşünüp vicdan yapıyorum. Benim ve yavrumun daha sakin bir hayata geçmesi lazım. Hatta şapşart. Nasıl bir yol izleyeyim var mıdır güzel bir fikri olan?