Gokcenada bende ilk bebeğimi kaybettim anne karnındayken. Oğlum ondan sonra o kadar mutlu etti ki beni. Ama işte yinede insanız bir yerden sonra sabır tükeniyor. Hep geçicek diye kendimi avutmaya çalışıyorum. Onun minicik, bizden başka kimsesi olmadığını, gözünü açtığından beri sadece bizle olduğu için en zor anlarında bize sarıldığını düşünmek biraz olsun beni sakinleştiriyor. Ama işte uykusuz ve yorgunluk insanı çok yıpretıyor. Napalım artık umarım en kısa zamanda düzenleri geri gelir 🙏🏼 2 yaşına kadar böyle gitgeller olucak sanırım biraz daha sabredicez artık 😕