esracanlier
Belki herkes kendinde olmayanı istediği içindir bilmiyorum ama ben çalışmak diyeceğim😅 Sabahın 8inden akşamın 8ine kadar, çocuk oynat, çocuk besle, çocuk oynat, yemeyen çocuğa zorla yedir döktüğünü temizle, alt al, çocuk oynat, uykudan ağlayan çocuğu yarım saat 1 saat uyutmak için uğraş, çocuk oynat al 🤦🏼♀️🤦🏼♀️🤦🏼♀️ Hayatımda geçirdiğim en ama en sıkıcı dönem ciddi anlamda. Tüm bunların arasında tani arkada sürekli bir çocuk mızlamasıyla yemek yetiştir sürekli dağınık pis evde yaşa, her gün ama her gün aynı güne uyan. Ben ciddi anlamda ruh sağlığımı kaybetmek üzereyim açıkçası.
Ama çalışırken öylr mi? Dışarı çıkıyorsun, ne kadar zor bir işin olsa da, en azından bir kaç saatliğine çocuk sesinden uzak kalıp birazcık ama birazcık zihnini dinlendiriyorsun. Yeni insanlar görüyorsun muhabbet ediyorsun, selam verip selam alıyorsun. Birilerine faydan dokunuyor. Yeni bir şey öğreniyorsun, insan görüyorsun, nefes alıyorsun. Çalışıyorsan zaten bir bakıcın ya da ekstra ekstra bir şansın olarak annen kayınvaliden çocuğa bakıyor demektir. Bir öğününü yedirmek için başkası cebelleşiyor, altını bir kez olsun başkası uğraşıyor, uyutmak için başkası harap oluyor. Yani çocuğumdan şikayet etmiyorum ama bir gün olsun bunları başkası üstlense ne kadar harika olurdu diyorum ben, çocuğun tüm yükünü 365 gün yapayalnız omuzlamak korkunç bir şey bence.