Parla_ okurken ben mi yazdım bunu dedim 😅 48 günlüğüz dediğinin birebir hiç ama hiç fark yok aynısını yaşıyoruz. Gaz problemide var çıkarana kadar zulum. Sürekli memede sürekli bıraksam 24 saat emer. Orda uyuyor orda sakinleşiyor ama emdikçe gaz artıyor. Gazı olduğunu anlayınca hemen kucaga alıp hoplaya hoplaya geziyorum. İzin verdikçe gaz masajı yapıyorum ayagının altına sıcak torba koyuyorum aksamları. Muhtemelen suan daha fazla etrafın farkında olduklarından iyice anacı oldular. Omzumda uyuyor ordan götüm götüm kayıyo göğsüme kalp sesimi dinleyerek uyuyor yerine koyuyorm 10 dakika sonra sanki hic uyumamışcasına gözler faltaşı gibi açılıyor. Yaklaşık 2 haftadır hatta 3. Haftaya girdik böyleyiz. Artık pes ettim o ne isterse öyle yapıyorum. Müzikli dönenceler var gazı cıkıp altını aldıktan sonra altına koyuyorum orda beş on dakka oyalanıyor o sırada kahvaltı yapıyorum yada onun çamasırlarını atıyorum falan. Herşeyi koşarak yapıyorum yani. Bazen kafamı duvarlara vurasım geliyor. Ama daha cok sakin kalmaya calısıyorum bazen aglıyorum. Aynı dediğin gibi ben neden anne oldum ki diyorum bazen. Sonra gülüyor yada uyurken izliyorum içime sokasım geliyo. O düşünceler hep yorgunluktan gelip geçiyor. Kötü anne olmaktan değil. Burda bütün anneler çıldırıyor hep okuyorum. Napalım evlat işte ama bizde insanız. Dün mesela duşa giremiyorum hayatım sıfırlandı artık diye ağladım 😅 ya bide hastaneye gidiyoruz mesela kontrole bakıyorum millet saç baş yapmıs makyaj ben zombi gibi üstüme ne buldumsa geçirmişim. Normalde kendine bakmayı seven biriyim aynaya bakınca morelim bozuluyor artık. Kendimi iyi hissettiğim şeyleri yapamamak da canımı sıkıyor. Ama mesela ilk günler yemek dahi yiyemezdim önüme biri koymasa. Şimdi koşsamda bi şekil yapıyorum. Yani gün geçtikce yorgunluk azalmasa bile duruma iyice ayak uydurmaya calısıyosun. Kendimi bu sekilde motive ediyorum. Elbet güzel günler gelecek 💕🌸