Unutamıyorum.
Her gün biraz rüzgar esip evin camları biraz ses çıksa kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. Avizelere, su şişelerine bakarak yaşıyorum hala. kızımı nasıl korurum diye planlar yapıyorum minik Ayda’yı ve annesini düşünerek…
O korkuyla binadan çıkıp göz gözü görmezken hangi binanın tozunu dumanını soluyoruz, nereler yıkıldı diye çevre binalarda yaşayan eşin dostun, her gün selam verdiğin esnafın, bebeğini sevdiğin komşunun aklına gelmesi…
Çaresizlik…
117 can gitti ihmaller yüzünden. Yakınlarının acısını tahmin edemiyorum.
Annem hala aynı evde yaşıyor.
Yıkılan binaların yerine yeni binalar yapıldı bile.
Diğer hasarlı binaların yıkımları devam ediyor.
Kentsel dönüşüm için maddi durumları yetersiz olan binlerce insan hasarlı evlerde yaşamaya devam ediyor.
Söylenecek çok şey var ama toparlamak benim için zor.
Biz tabii ki unutulduk ama biz istesek de unutamıyoruz.
Unutmayın.
Siz de unutmayın. Bugün başkasının acısını es geçen ertesi gün başka bir felaketle sınanıyor. Ucu bana dokunmuyor diye sustuğunuz her an sizin sıranız gelecek.
117 canı rahmetle anıyorum🙏🏻