Hanımlar günaydın, nasılsınız?
Ben 27 aylık bebeye sahip her anne gibi yorgun, bezgin, sabır küpüyüm. Bu 2 yaş sendromu tam olarak ne zaman biter? Her şeyin sebebi olarak gördüğüm bu 2 yaş sendromu artık bizi ne zaman salacak? 🥲
Mesela tuvalet bilinci edindi mi bebekleriniz?
Benim kızım asla sıcak bakmıyor bu olaya. Zorlamama kararı aldık bizde. O bez illaki çıkacak bir gün. Fakat; bari bezini değiştirmeye yanaşsa. Onu da istemiyor. 15 dakikadır kakalı bir bezle geziyor ve değiştirmemem için “Seynep beni yakalayamaz kiiiiii” diyerek evde dolaşıyor. Hakikaten de yakalayamıyorum, çığlığı basıyor çünkü tuttuğum an.
“Sıkıldım ben” diyor mesela. Tövbe yarabbim. Özür dilerim yavrumdan ona bir Disney Land sunamadığım için. 7/24 ilgileniyorum, inanın 7/24. Tuvalete bile kapıyı açıp giriyor, içeri gel diyor, napıyormuşum tuvalette onu sorguluyor. Her an yapışığız, her an oyun oynuyoruz, her an bi şeylerle uğraşıyoruz ama sürekli “şıkıldım ben” diyor. Ben de şıkıldım. Dile getiriyor muyum? Yemiyor……
Memeden kesme konusuna hiç girmiyorum bile. O kadar hazır değil ki; psikolojik olarak çok etkileniyor bunun konusu bile geçince. Hırçınlaşıyor. Memeden ayrılma söz konusu olduğunda inanın daha çok emiyor hatta. Psikolog arkadaşımla görüştüm bu konuda, zamana bırakmamı söyledi. Tırnaklarını koparıyor, yüzünü yoluyor, yemeyi reddediyor, sürekli ağlıyor. Bu konuda ne anam babam usulleri, ne de günümüz yöntemleri işe yaramadı. Pes ettim. Söz konusu olmadığında daha az emiyor. Hatta dışarıdaysak hiç emmiyor. Buna şükrediyorum şu an.
Ben bir kreş konusunda ısrarcıydım. Montessori bir okula göndermek istiyordum ama hem annem, hem eşim pek sıcak bakmadı Covid yüzünden. Bir de kuzenim bu sene kreşe başladı, 2 hafta sonra covid oldular tüm aile. O da tuz biber oldu üstüne. İyice soğudular bu fikirden. Biz kaldık başbaşa. Evin bir odasını resmen kreş edasında dizayn ettik. İkeadan çadır ve tünel aldık, kaydırak aldık, kitaplar oyuncaklar zaten hep vardı. Günü bir şekilde bitiriyoruz da; ikimiz de sosyalleşmiyoruz işte. Hayaller hayal oldu, kreş seneye kaldı uzun lafın kısası.
Yemek konusunu ben kendim çözdüm. Aslına bakarsanız bu konuda kendimi eğittim. Israrcı olmamam gerektiğini öğrendim. Olmuyor çünkü, ben ne kadar ısrarcı da olsam, ısrar da etmesem bu çocuk yemek istediğini yiyor. İstediği kadar yiyor. Ben de saldım. Şu an için bu konuda bayağı rahatım. Yemiyor zaten çoğunlukla, ben de üstelemiyorum. Acıktığında söylüyor, 3-5 kaşık alıp “doydum ben” diyor. Ben de kaldırıyorum masadan. Çözdük çözdük. En azından bu konuda akıl sağlığımı yitirmemek adına kendimi eğittim şükür.
Beni bu ara zorlayan şey inat. Allah aşkına bu inada nasıl bir çözüm bulacağız? İnatlaşmamak, kızmamak, ısrarcı davranışlardan kaçınmak lazım ki öyle de yapıyorum ama bazen “yav bi sus be kardeşim” diyesim geliyor ajshsjsh Sürekli evde “hayııııııır” diye gezen birini düşünsenize. Sabırda bir yere kadar, kendimi camdan atasım geliyor vallahi. Şakaşaka. Sıkılıyorum sadece işte. Kulak tıkaçlarından sipariş vermeyi düşündüm. Belki beni biraz idare eder. Çare kulak tıkaçı.😂
Velhasıl kelam;
Elimde 27 aylık, tuvalet bilincini reddeden, memeyi bırakmayan, yemek konusunda ultra seçici ve zorlayıcı olan, aşırı inat, aşırı isyankar, sürekli ilgi bekleyen, sürekli kucağınıza yapışık gezmek isteyen bir bebe var. Birkaç günlüğüne bebesine arkadaş olmasını isteyen varsa hemen gönderebiliriskdjskdnfkdnmf
Of. Şaka yav.🥲
Sizde durumlar nasıl? Benim kadar kafayı kırmamışsınızdır inşallah canım 2 yaş anneleri.