Kafam o kadar dolu, o kadar üzgünüm ki beni hiç tanımayan sizlerin yazacakları belki bana bir yol gösterir.
Uzun yıllardır evliyim. Bu yıl çocuk yapmaya karar verdik ve hemen hamile kaldım. Ancak çok ağır bir hamilelik geçirdim. Sürekli olarak hastanedeydim. Bebeğin doğumu sarılık süreci vs derken ben çok ağır bir hastalık daha geçirdim. Yoğun bakıma düştüm. Uzunca bir süre hastane yatışları gel gitler vs oldu. O süreçte bebeğim ortada kaldı. Kendi hem hastalık hem de bebeği düşünme vs derken çok yıprandım. Bu süreçte eşim hep yanımdaydı. Ama sürekli şikayet ediyordu, surat asıyordu. Bıktım, yoruldum vs diyordu. Ben birde eşimi takmaya başladım. Hastane süreçleri vs bitti. Bebek yaban ellerde kalınca ve gaz sancısı derken bayağı huysuz oldu. Sürekli huzursuz ağlıyor. Eşim ise surat asıyor, kızıyor bu duruma. Bebek sanki bizim değilmiş gibi. Bebekle hangi odaya girsem ordan kaçıyor. Bebek ağlayınca dahi sosyal medyaya bakmaya devam ediyor. Bu ve bunun gibi sorunlar işte. Bu gece bebek nedeniyle eşimle tartıştık. Aslında eşimi çok severdim. Ama bu gece fark ettim ki sevgim yok olmuş. Sürekli huzursuzlardan, surat asan bir insanla evliymişim. Bebek yokken ben sayıklıyormuş her şey çok güzeldi. Açıkçası eşimin iyi gün dostu bencil biri olduğunu düşünüyorum. Boşanmayı planlıyorum. Ailemle ise henüz konuşmadım. Yavruma kıyamıyorum ama mutsuz bir evlilik sürdürmekte istemiyorum. Sizce ne yapmalıyım. (Eşinizle konuşun demeyin çok konuştum olmuyor)