2 yaş 9 aylık bir bebem var o kadar çok ağlıyor ki gün içinde artık yeter diyorum her gün parka indiriyorum doğduğundan beri her gün disarilardayiz sitenin parkı olsun akran arkadaşları olsun sürekli disarilardayiz ama asla mutlu olmuyor arakdaslariyla iletişimi zayıf bağırıyor çağırıyor sürekli evde oluncada bana evi cehennem ediyor resmen bir sıkıntısı yok kaç defa doktora götürdük herşeyine bakıldı ama sürekli böyle bu üç dört defadır yeter diye bağırıyorum buraya vicdanimi rahatlatmak adına yazmıyorum biliyorum yanlış olduğunu ama dayanamıyorum evim leş gibi temizleyemiyorum arkadaşlarımın çocuklarına bakıyorum annelerini ne güzel yormuyorlar evleri hep temiz ama birde bizimkine bakıyorum çok üzülüyorum eşime de çok acıyorum oda işten gelir gelmez savaşa ortak oluyor asla dinlenemiyor işi de çok ağır bazen uyuyakaliyor o kadar yoruluyor yani 😔 kızlar nereye kadar böyle gidecek annem uzağımda anlatıyorum ağlıyorum birşey olmaz herkesin çocuğu böyle bende snei böyle büyüttüm diyor. Ama asla biz böyle büyümedik hatırlıyorum mesela 4 yaş halimi annem gün içinde uyurdu evi pırıl pırıldi babamla her hafta sonu pikniğe giderdik bir köşede oynardım yani annem biraz da beni bu şekilde rahatlatacagini düşünüyor ama ben hatırlıyorum çocuk halimi kardeşimin bebeklik halini bile hatırlıyorum ben ve ablam büyüttük resmen kardeşimi o kadar rahattı annem yani 😔 doktor da sendrom, atak diyor başka birşey demiyor… İçimdeki yangına bir türlü kimse su dokmuyor… Eşim geldi daha yeni işten yemek bile yiyemeden tekrar bir ağlama krizine girdi kucak istedi arabayla gezdirmeye götürdü bende kalakaldım öylecee normal mi kızımın böyle olması sizin bebekler de böyle mi ?