Edizardaa 37 haftalık ikizlerim doğdu Mayıs ayinda 20 gün annem kallabildi yanımda sonrasını ben tek baktım kimse yardımcı olmadı alisliyor baş ediliyor işi gücü bırakıyorsun yemek yiyemiosun tuvalete gidemiosun uykusuz kalıyorsun biri ağlarken diğeri ağlıyor aynı anda yedirmem gerekiyor yada aynı anda uyutman gerekiyor az bende uyusam diyorsun biri uyusa diğeri uyanıyor ama şimdi kolayladi en azından oynamaya başladılar kendi kendine oyun halisina felan koyuyorum oynuyorlar dikatlerini başka şeyler çekmeye başladı oyuzden ilk zaman göre daha rahat kafayı yücel gibiydim bunun için piskiyatriye bile gittim kafam o kadar rahat değildi en ufak şeyleri takar oldum kendi kendime bagrir oldum herşeye sinirlenir oldum ama tabi esiminde çok desteği yoktu çalışıyorum yoruluyorum derdi şimdi oda alıştı galba demiyor daha bakıyor sorumluluk birden çoğaldı hayatımda insan isder isdemez bunaliyor bikere den yemek ye sen işini yap varsa git uyu dinlen diyenim olmadı kaynanamlar karşımda oturuyorlar bide anneme çok ağlıyor durmuyor desem ol kadar olcak bebek der uyumuyor desem iyi iyi herzaman uyumaz der ama herzaman uyuyan bebekler değildi kimse senin halini anlamaz nasılsın iyi misin varmı sıkıntın çocuklar seni yoruyor ama olsun bugünleri de gecicek demedi zaman geçiyor yavaş yavaş büyüyor bebeklerim onlarla çok mutluyum çok seviyorum iyiki rabbim nasip etti isdeyen herkese nasip olsun biz 5 sene bekledik çok şükür layık gördü rabbim🤷