Fundakirr Bu olayı anneliği becerememek olarak adlandırmamalı. Neticede minik bir yavru var ve ona bakılsın diye bizi dikmişler başına. Elimizden geldiğince ona bakıcaz. Ama insanız yani yıprandığımız, tükendiğimiz anlar oluyor. Bana ihtiyacı var diye düşünerek ha gayret dememiz lazım. Okadar. Kendimize de çok yüklenmenin alemi yok. Kendime devamlı bunu söylüyorum. Ben mükemmel değilim. Anneliğim de mükemmel değil, arkadaşlığım da, komşuluğum da… Olduğu kadar. Gözlerim morardı diye, saçlarım elektriklendi diye, uykusuzluktan sinirlendim diye anneliğim yetersiz olabilir mi hiç? Kıstas bu olamaz. Canını sıkma hiç. Ha gayret!