eminemre99 başta ben de çok zorlandım. Sürekli “of bu çocuk aç aç dolaşıyor ne yiyecek ya?” diye düşünüyordum. Sürekli yemek teklif ediyordum. Yemek istemeyince yemiyor maalesef. Bana başından beri rahat bırakmamı söylemişlerdi, uyuz oluyordum bunu söyleyenlere. Şimdi hak veriyorum gerçekten.
Benim bu ara maşallah diyeyim sabrım arttı. 😂 Bugün çok mızmızdı mesela, yine de hiç of demedim. Hiçbi şey için zorlamamayı öğrenmeye başladım. Uyumadı bugün öğle uykusu, inanılmaz huysuz oldu akşam üzeri. Yakama falan yapıştı uyut beni diye, ben de uyku saatine kadar beklemek konusunda inat ettim.
Oyun konusunda da bazen kendi haline bırakıyorum ama çoğu zaman ona aktivite tarzı şeyler hazırlıyorum. Yanında duruyorum ama kendi oynamasına izin veriyorum hep. Ben de o esnada bi nefes alıyorum.🙈