Selam bacııııılar.
Dün bir posta yazdığım yoruma çok sayıda cevap geldi, okuyamayanlar oldu tekrar sordular. Bende bu konuda en az başlamadan önce benim kadar sizinde korktuğunuzu farkettim. O yüzden bir kaç kelam ederek, başımdan geçen süreci anlatmak istiyorum sizlere.
Ciyak ciyak ağlamalarla geçen 5ay,aşkım kolik bebişim… Nasıl uyursa uyusun artık moduna 2.ayda girdim. Önce çingene beşiği, sonra hamak, en son gittiğim yere bunları taşıyamamaktan ötürü ayağıma alıştırdım. Ve oh be dünya varmış dedim. Derken gaz bitti, atak ve dişler kapıyı çalmaya başladı. Bizim uykuya geçişlerimiz 1 saat oldu, emzirip yerine yatırmak yetmiyor artık sallanmakta istiyordu. Kıyamadığım için uzunca bir süre devam ettim. En azından onu sallarken bende oturabiliyorum diye hep kendimi oyaladım. Bu arada bir çok uyku yöntemini okuyorum ama alt tarafı okuyorum. 2 gün deniyorum 3.gün bırakıyorum ya da 4…
1 ay önce, 2 aylık uykusuzluğun verdiği hışımla bir gün gaza geldim. Hem memede uyuma, hem sallama bitti dedim! Zaten memeden çektiğim, sallamayı bıraktığım an ciyak ciyak ağlıyor. Bütün gün sırf bu uyku yüzünden agresif geziyorum o da uykusuzluktan mızmızlanıyor, sürekli mutsuz gibi sanki. İlk gün gece uykusuyla başladım, uykusu geldi emzirdim emzirirken yüksek sesle konuştum oyunlar yaptım dalmasına izin vermedim, o gün parka götürmüştüm dışarı çıkarmıştım çok yorgundu zaten. Uyutmadım ama ayakta uyuyordu yerine götürdüm, pışpışlamaya başladım. Sallamamı istedi, ağladı. Konuştum, hayır annecim artık sallamicam ne sen uyuyabiliyosun ne ben ikimizde çok mutsuzuz seni buna bağımlı ettim biliyorum ama artık değişmesi lazım gibi şeyler.. Ağladı uykusunu açtı, aldım salona geldim oyuncaklarıyla oynadık sonra tekrar meme istedi. Yine verdim uyutmadım, aldım kucağıma yatağına gittik. Yine uykusunu açtı, bunu tam 4 kere yaptık. Artık dayanamaz noktaya geldi ne konuşmamı, ne sarılmamı, ne memeyi kabul etti telefondan saate baktım tam 10 dakika ağlayıp uyudu. Bu arada kızım her uykusunda 40.dakikada uyanır ve ben geri döndürürüm. 30 dk sonra gidip başını okşadım sessizce konuştum, gözlerini açıp kapadı ve o döngüyü o günlük kırdım. 40.dakikada uyanmadı yani. Ertesi gün ilk uykusu çok güzeldi, bu dediklerimi sürekli yapmaya tekrar ettim, o gün ilk uykusunu ilk defa 2 saat yaptı ve güle güle bağırarak yanıma geldi. Benim kızım her uykusundan ağlayarak uyanır bu arada, ne kadar uyursa uyusun hep ağlar. Ben şok oldum tabi. Gündüz uykuları hiç beklediğim gibi olmadı, gece uykusu zordu ama buda çok doğaldı bence. Yani hiç bir gün katılarak ağlatmadım, mızmızlanma şeklindeki ağlamalara müdahale etmedim. Tamamen desteği kesmedim, bazen sarıldım, bazen poposuna pışpış yaptım. Odasında uyuyacaksın diye onunla inatlaşmadım, uykusu kaçtığı an oyuna döndük, sil baştan yaptık her uykusu geldiğinde. Alışkanlıkların 21 günde kırıldığını okumuştum eskiden. Küçük olduğu için kafamda kızıma 30 gün müsade verdim. Çok zorlandım ama zaten önceden de zorlanıyordum. 10 gün böyle gitti, sonrası daha kolaydı. Bu kadar uzun yazmamın nedeni, bende görüyordum sallamayı bıraktıranları okuyordum ama tüm sorularıma cevap bulamıyordum. Bu benim kendimce yöntemim, kızıma göre uyarladığım şeyler. Daha 1 ay dolmadan, mutlu uyandığı için kendi başına oynadığı vakitlerin arttığını farketmem geç olmadı. Bende uykumu almaya başladığım için birbirimize yaklaşımımız bile değişti. Ben hep şey sanıyordum bi gün gelicek salladığımda istemicek, dönüp uyucak. Ama öyle olmak zorunda değilmiş, ben kızımı 8ay salladım, başka uyuma yöntemi bilmiyor. Uykusuzluktan mahfolsa bile benim sallamama muhtaç. Haliyle hep mızmız, agresifmiş. Yani aslında kızım hazırmış, hiç ağlatmamakta isterdim ama pat diye değişen bir düzene nasıl başka tepki verebilirdi ki? Bu arada 10 dk üzeri ağlamasına hiç izin vermedim. Kendimce sınır koydum, ilk gün en çok ağladığı gün 10 dakika ağlamıştı çünkü. Hala tam bir düzen oturmuş değil ama ikimizde mutluyuz. Belki sizin daha iyi veya kötü olur bilemem. Bu arada kızımın uyku arkadaşı var ama hiç yüzüne bakmamıştı. Bu yönteme başladığımızdan beri kucağına vere vere sarılarak uyumaya alıştı. Çok sancılı bir süreç, çok vicdan azabı çektim ağlattığım için ama sonuç ortada. Kızım mutlu, ben mutlu😘