Kızlar merhaba,
Bebeğim 12 günlük oldu çok şükür 🤲🏾 Birbirimize 12 günde alıştık anneliğin tüm acemiliğini dibine kadar yaşadım 12 günde. Evde ilk günümüzde tekti mesela kimse yoktu yanımızda. Eşim ve ben üstesinden gelmeye çalıştık. Eşim ev işlerine yemek işlerine yardımcı oldu çocugum tüm bakımı bana aitdi. Yeri geldi yetersizmiyim? iyi bir anne değil miyim? meme mi neden tutmuyo? Tutmıcak mı? Sütüm nezaman gelecek diye ağlamalar stresler yaşadım. Sinirimide hep eşimden çıkardım sanırım.. Beni en çok zorlayan uykusuzluk oldu. Sarılıktan dolayı her saat başı beslemem gerekiyordu. Gece her saat başınkalkmak beslemek bedeni mi ve ruhumu çok yordu. Ama bir kere bile öf demedim. Allahım bana dayanma gücü ver diye dua ettim hep. Çünkü sadece güce ihtiyacım vardı. Birde erlryin iyi olucağını duymaya..
Yeni doğanları uyandırmak çok zor olabiliyor hele ki sarılık varsa uyku hali oluyor hep. Besleme için uyandırmak bazen 1 saatimi bile alıyordu. Sinirimden oturup ağlıyordum uyandıramıyorum diye. Üstünü soyup ıslak pamukla siliyprum uyansın diye, yavrum titriyor çocugumu üşüttğüm diye üzülüyorum. Memeyi ağzında geveliyor emmiyor diye içimden ona kızarken buluyorum kendimi ve çok pişman oluyorum. Bu süreç nezaman geçicek? 40 ı çıksın rahatlarsın diyorlar. Lohusa depresyonu bu tarz birşey mi? Sizlerde yaşadınız mı bunları. 😔