Hamileliğim binbir türlü sorunla geçti. Doğumum sezaryan olana kadar korkunçtu. Sezaryandan sonrası rahatlıktı. Beni sakın yargılamayın ama doğumdan sonra kendi bebeğimi bir hafta emzirme dışında kucağıma almak istemedim 😭 çok zordu. Eşim zorla kucağıma bebeğimi veriyordu. Annem sürekli bebeğimin güzelliğinden bahsediyordu. Ben sevmek istiyordum ama hep yaşadıklarım aklıma geliyordu. Sürekli o sıralar ağlıyordum. Kendimden nefret ediyordum böyle hissettiğim için. Lohusalık sendromuna asla inanmamıştım ama dibine kadar yaşadım o pis duyguyu.
Şuan bebeğime aşığım, o benim dünyam. Sorun şu ki, bebeğim asla bana yakın değil. Sanki babası annesi, annesi babası gibi. Babası işten geldiğinde seviniyor. Beni hiç görmese umurunda değil. Beni aramıyor. Babasına sarılması ve bana sarılması çok farklı. Çok üzülüyorum bu duruma. Gün içinde onunla en çok ilgilenen tabiki benim ama o bağı bir türlü kuramıyoruz. Bende bebeğimin bana bağlılığından yakınmak istiyorum. Benden başka kucağa gitmesin istiyorum. Kendimi çok suçluyorum bu konuda. Belkide en başında onu sarıp sarmalayabilseydim böyle olmayacaktı. Bunu nasıl düzeltebilirim? Böyle olup sonradan düzelen oldu mu?