Merhaba hanımlar, nasılsınız?
Ben son 1 haftadır inanılmaz yorgun hissediyorum kendimi. “Kızıma yetemiyorum” hissinden çok artık “kendime bile yetmiyorum” hissini yaşıyorum yoğun şekilde. Bedenim kafamı taşımıyor resmen.
Bitirdi beni bu 2 yaş sendromu. Kızım bana inanılmaaaaaz düşkün olmaya başladı. Bensiz adım atmaz oldu, ben neredeysem oraya geliyor, bacaklarımın arasında takılıyor onun istediği yere geçene kadar. Bugün babası ile dışarı çıkacaktı, kıyameti kopardı “annemi istiyoruum, anneciiim” diye. Yıktı ortalığı, kendini yerlere attı. Mecburen iptal oldu dışarı çıkmaları, geri geldi eve.
Kendime zaman ayıramamak, 5 dakika olsun kafamı toplayamamak, sürekli sorumluluklarla boğuşmak, temizlik bitse çocuğun yemek saati, yemeği bitse oyun saati, oyunu bitse ilgilenmesi, o bitse bu, şu bitse bu derken ben vallahi sefilleri oynar oldum. Uyurken de beni yanında istediği için onunla beraber uyuyakalıyorum. Her işim kalıyor, onu geçtim kendime o uyurken ayıracağım vakitte olmuyor çünkü uyuyorum.
Ben ne yapacağım cidden şaşırmış durumdayım. Suçu kendimde aramaya başladım, çocuğumu kendime bu kadar bağlayanın ben olduğunu düşünmeye başladım. Konuşarak iletişim kurabiliyoruz artık evet ama ağlama krizlerinde, sinir krizlerinde konuşmak bi yerden sonra fayda sağlamıyor. Sinirler yıprandı. Ben yıprandım… Destek almayı düşünüyorum ama bu konuda sizden tavsiye istiyorum. Önerebileceğiniz, online danışmanlık/görüşme de sağlayabileceğim biri var mı acaba bilmek isterim. 46lık oldum olacağım çünkü. Ben de koyverirsem büyük sıkıntı.🦦
