İki yaşında girecek kızım on gün sonra.
Kelimeler az, ifade sıfır.
Hareketleri ile anlatıyor ve ağlayarak istiyor.
Ben birşeyi farkettim. Çocukları biraz bu duruma biz getiriyoruz. Su istemeden fırsat vermeden, susamıştır kuzum diyerek su götürüp içiriyoruz.
Acıktırmadan buna müsade etmeden yemeği önüne geliyor.
Çoğu zaman evin işinden gücünden oturup oyun oynayamıyoruz.
Çoğu zaman evde kendi kendimize, yaptığımız şeyleri anlatıp konuşmayı unutuyoruz.
Televizyon açıp eline birde kraker verip, biraz keyif çatıyoruz evet.
Üzülmene ağlamana hiç gerek yok.
Her çocuk bir olamaz. Kimisi geç konuşur kimisi daha erken.
kimi çocuk emeklemeden yürür, kimisi geç yürür.
Annelik zaten bu değil mi?
Her koşulda onun için endişe. Bu sorunlar ile baş etmeyi öğrenmek önemli olan ve bunu kabullenme.
Oyun gruplarına götürebilirsin mesela yaşıtları ile etkileşimde olmak onu rahatlatacak.
birde pandemi zamanına denk gelmeleri kimseyle sık görüşmeme hep anne baba görme onları da bunaltıyor eminim.
güçlü kal ve çocuğuna sevgi göster.
çocuğuna konuş anlat hiç yorulmadan anlat.