Ezgiasya az önce upuzuuuuunca bir yazıya denk geldim gözlerimden iki damla yaş aktı keşke sizinle şuradan paylaşma şansım olsaydı deneyeceğim ama şunu bilin ki anne olarak yaşadığımız herşeyin bir sonu var.Şuan ki sabırsızlığınızı,yorgunluğunuzu,tahammülsüzlüğünüzü ve ne kadar çaresiz hissettiğinizi çok iyi anlıyorum kızım 28 aylık şuan.Ama hepsi geçici lütfen sabırlı olun bebeğiniz bunları bilinçli yapmıyor duygularını kontrol edemiyor ve bazılarını yaşamak zorunda 2 yaşında ki bir çocuktan ne beklediğinizi şöyle bir gözden geçirin bir yetişkin gibi sizi anlamasını oturup akşama kadar sakince oyun oynamasını bekleyemeyiz.Büyüyor,değişiyor,gelişiyor ve o da bu durumda sadece şaşkın yaşadığı bu değişiklik duyguyla dışa vuruyor şuan kendini ispat etme çabasında.Sakinliğinizi koruyun inanınız değil 1-2 sene sonra bugün yaşadığınız bu sıkıntıları düşünüp çocuğunuzun önünde ağladığınız onu üzdüğünüz için çok pişman olacaksınız.Akıl veriyor gibi olmak istemem linçleyorum asla ama çocuğunuza üzüldüm şuan anlaşılmayı bekliyor sadece sizden ve en güvendiği sizsiniz o öfke nöbetlerini yaşarken sakince yaklaşıp dikkat dağıtmaya,bazen sadece sarılmaya ya da sadece yanında öylece oturup sakinleşmeni bekliyorum demene ihtiyacı var lütfen anne olarak bunu esirgeme ondan.Yazıda şöyle yazıyordu çocuğumuzla ilgili şikayet ettiğimiz ne varsa bir gün en sonuncusunu yapacağız.Yani bugün öfkeyle ağladığında ona sarılma sakinleştirme imkanınız varken yapın ki her koşulda sevildiğini hissetsin çünkü büyüdüğünde bunu ona hissettirmek için geç kalmış olabilirsiniz🙏🏻Sevgiyle kalın💕